dinsdag 11 oktober 2016

                                               TELECOMMANDE  OP  HET  CANAL  DE VOSGES



Vroeger had elke sluis zijn eigen sluismeester, die bij de sluis woonde. In de eerste en tweede wereldoorlog werden de mannen opgeroepen voor militaire dienst.  Het sluizen  moest doorgaan en werd door hun vrouwen gedaan.  Na de oorlog kwamen ze of niet terug, of waren invalide. De vrouwen bleven dus nog lang  sluizen.  Nu zijn het weer meer mannen die helpen sluizen. En in vakantietijd studenten. Bij alle sluizen in Bourgondië  of op het canal du Midi werkt het  nog zo. Vaak één sluismeester voor 2 à 3 sluizen. Je helpt zelf  mee sluisdeuren te sluiten en te openen. Alleen elke sluismeester wil weten of je verder vaart naar de volgende sluis en meestal weet je dat niet. Bij een leuke  plek blijf je liggen. Dat betekent elke weer vragen naar telefoonnummers om de volgende dag  weer  verder  te kunnen. Lastig. Boven de lijn Parijs-Dijon is inmiddels vrijwel alles geautomatiseerd.  Je trekt aan een stang boven het water en de sluis maakt zich gereed voor je boot. Werkt prima en is erg gemakkelijk. Bij problemen is er een rijdende sluismeester die binnen 10 minuten er is. Of je krijgt een afstandsbediening mee.  Op het Canal van de Rhône naar de Rijn krijg je een soort koelkast mee, die soms snel maar meestal na minuten drukken eindelijk werkt als je vlakbij de sluis bent. En dan heb je het Canal de Vosges.  Ook met afstandsbediening. Alleen te richten op een gemiddeld  honderd meter van de sluis geplaatst doel. Soms op de rechter, dan weer op de linker oever. En ook wel  eens er vlakbij de sluis. Een puzzeltocht ! De paaltjes zijn in jaren niet schoongemaakt en liggen vaak achter of in bossages verstopt. Je komt bij een sluis... geen paaltje gezien.  Terugvaren  en ja hoor daar staat ie  ! Stroomopwaarts wordt de sluis na 20 minuten automatisch gevuld uit veiligheidsoverwegingen. Dat betekent elke keer 10 minuten wachten tot  de sluis leeg is en je naar binnen kan varen. Daar hebben we wat op gevonden Elsbeth met de 'Telecommande"op de fiets vooruit. En als ik aankwam stond de sluis open, zij hielp met aanleggen en op de fiets verder om  de volgende sluis te activeren. En zo kon ik steeds een open sluis invaren. Met een vijftien sluizen per dag scheelde dat gauw een paar uur !



                                                                      COURS-LES-BARRES







Na het Canal de Vosges en de petite Saône, dan ben  je alweer een 300 km verder, kwamen wij terug in Saint Jean de Losne.  Over de Saône  stroomafwaarts 60 km naar Chalon-sur Saône en daar begint het Canal du Centre. En zo kwamen wij wederom in Cours-les-Barres, waar het altijd prettig liggen is met de boot.  Het dorpje ligt een dertig meter hoger dan het kanaal. De Mairie is het eerste huis  boven. Daartussen is een smaakvol aangelegde tuin met watervallen en picknickplaatsen. een oase van rust.


                                                                               CANICULE



 
Méteo France voorspelde al tijden mooi weer en  nu zelfs een week lang  canicule van 35-40 graden. In het Canal lateral de la Loire zijn geen platanen zoals in het Canal du Midi voor de nodige  schaduw, maar  in  Cours-les-Barres vonden we een oplossing  om de hittegolf te doorstaan . Heel vroeg opstaan, boodschappen doen per fiets  5 km verderop  in Cosne-sur-Loire en tot 12.00 uur in de schaduw van onze boot vertoeven. Daarna de verdere dag in de schaduw van bomen een paar meter verder met af en toe een windje of met behulp van een ventilator. Dankzij die bomen lag ook de Gairloch om 5 uur 's-middags in de schaduw.  En kon onze slaapkamer aan boord  afkoelen. We lagen daar wederom samen met een Franse ex-binnenvaartschipper, net zoals  in 2010. Hij lag daar al  2 weken  en wachtte tot het kanaal nà  Briare weer bevaarbaar zou zijn op zijn weg naar Compiègne. Voor het waarom, zie de volgende blog. Na een week was de temperatuur gezakt  tot een niveau, dat varen weer leuk is. Op naar Briare, waar de boot ook dit jaar weer zal overwinteren.

                                                       ROUTEKAART  VAN  AFGELOPEN  JAAR


Eigenlijk wilden wij vanuit Nancy richting de Marne en Parijs om van  'boven uit " naar Briare varen.  Niet alleen in Nederland heeft het afgelopen voorjaar geregend,  ook hier. Het riviertje de Loing is in het voorjaar buiten zijn oevers getreden en heeft niet alleen  de straten in Moret-sur-Loing, Montargis en Nemours onder water gezet, maar verder  op ook 70 meter dijk van het kanaal weggeslagen. Maandenlang  was het kanaal onbevaarbaar.  Eind augustus zou alles weer hersteld zijn.  We varen in Frankrijk, eind september is dan ook mogelijk. Per vier september was het kanaal weer open.  Dat risico hebben wij  begin augustus niet genomen.  Vandaar  dezelfde weg terug  naar Briare, net zoals  wij in het voorjaar zij vertrokken. Wij hebben dit jaar dan 1650 km afgelegd  en 482 sluizen gepasseerd. Met een kleddernat voorjaar en een wel  erg warme zomer  hebben wij afgelopen half jaar  een fantastische tijd  aan boord gehad. Mooie steden  bezocht, zoals Besançon, Bazel, Straatsburg en Nancy, waar we gemiddeld een volle week lagen met de boot. We gaan ons nu bezig houden met het winterseizoen thuis en nadenken waar wij volgend jaar  gaan varen. Dit is dan ook de laatste blog van dit jaar. Als alles goed gaat zijn wij in maart 2017 weer aan boord en gaan wij vast weer verder met de blog !









dinsdag 6 september 2016

2016-9-6

 ON Y DANSE

We hebben dit jaar een Bose Mini II Sound Link aan boord. Via Bleutooth kunnen wij de muziek van Itunes of Spotify via de Ipad of laptop horen op concertzaalniveau, draadloos en zonder ruis. Wat een uitvinding! Josja speelt fluit in een orkest. Daarom veel muziek van Danzi en Mercadente gedraaid. En ook van de Firehouse Five Plus Two. En van Colea Serban. Want van oude Dixieland en zigeunermuziek daar houden wij allemaal van! De Gairloch werd op ligplaatsen in het wild een concertboot, waar gedanst werd! En ik heel blij! Want Elsbeth is niet voor al te luide muziek, het water draagt immers ver, maar met Josja en in een eenzame omgeving kon de volume knop open!


ARZVILLER

Bij Arzviller tussen Straatsburg en Nancy was vroeger een sluizentrap van zeventien sluizen met een verval van bijna 45 meter over 4 km lengte. Maar ook met een pand van maar 45 meter, waar vrachtboten van 38 meter elkaar amper konden passeren. Er ontstond altijd file aan beide kanten. In 1964 is het vervangen door een scheepslift verderop in Saint Louis Arzviller. Een unieke constructie van een badkuip van 41 meter lang en 5,50 meter breed. Je vaart erin, de deuren worden gesloten en de bak wordt over de helling van 41% omhoog of omlaag gesleept met behulp van contragewichten en kabels. Dat duurt slechts 4 minuten i.p.v. vroeger een hele dag met de oude sluizentrap. Vrachtvaart is er niet meer. Wel veel huurboten, want dit stuk kanaal is één van de mooiste van Frankrijk. En rondvaartboten, want het trekt ook veel dagjesmensen die dit fraaie staaltje Frans technisch vernuft willen aanschouwen en in de bak omlaag of omhoog willen meevaren. Vorig jaar is er een ernstig ongeluk geweest. Bij het invaren boven van een (gelukkig) stalen boot van 22 meter ging de bak 'halverwege de boot' spontaan al naar beneden en werd slechts door deze gelukkig stalen boot midscheeps tegengehouden. Alleen al het water van het kanaal, dit pand is 33km lang, stortte met veel geraas naar beneden. Alle inwoners van het dorpje verderop, Lützelbourg, zijn in allerijl geëvacueerd, er dreigde een overstroming. Een attente sluismeester verderop viel op dat het water in het pand snel begon te zakken en heeft op tijd alle wachtsluizen gesloten en zo de schade weten te beperken. Iedereen kon weer met droge voeten naar huis. De reparatie nam vorig jaar bijna de hele zomer in beslag. Reden waarom ik onze huidige tocht een jaar heb moeten uitstellen. Wij voeren de bak in, de deuren sloten en wij wachten tot de bak omhoog zou glijden. Maar er gebeurde tien minuten lang niets... Het zal toch niet! De aanwezige sluismeester, die 'mee glijdt' omhoog stelde ons gerust. Een klein technisch probleem, gebeurt wel meer! Het heeft nog een half uur geduurd, maar toen waren we ook in 4 minuten boven. En konden wij gelukkig verder op het lange pand met ook nog drie tunnels, waarvan de langste 2300 meter, eenrichtingsverkeer met stoplichten geregeld door een sluismeester.


KUNST, CULTUUR EN JEUGDHERINNERINGEN IN HET WEILAND 

Inmiddels zijn wij in Niderviller beland en krijgen een telefoontje van Lydia. Zij is op terugreis van een week schildercursus in Frankrijk en zou het leuk vinden om met haar vriendin langs te komen. Vriendin Jeanette heeft net als Elsbeth in Vught haar jeugd doorgebracht. Het bleek dat de cursisten behoorlijk aan het werk gezet zijn. Het was geen echte vakantie. Moe van de hele week en de lange autoreis leek het dat zij totaal geen overzicht hadden over hun werk. Het was erg warm en we hadden onze tafel en stoelen achter een heg in de schaduw neergezet. Al het werk van die week werd uit de auto gehaald en op het gras geëxposeerd en besproken met Elsbeth en Josja. Met een wat meer voldaan gevoel, mede ook na de Spaghetti Bolognese gingen zij terug naar hun hotel. Hoewel Elsbeth en Jeanette elkaar niet kenden, zij schelen een aantal jaren, werden tussen alle kunstbeschouwingen door ook vele goede jeugdherinneringen opgehaald. Het was een heel gezellige avond, vooral voor die types uit Vught!!!

donderdag 1 september 2016

2016-9-1


PUNAISE, PUNAISE!

In Straatsburg kwam een eind aan onze twee AGM-accu's, die voor alle 220 volt aan boord zorgen. Ze werden warm en het rook naar zwavelwaterstof aan boord. Tijd voor vervanging. In de haven van Kayouk in Straatsburg was dat mogelijk. Wij kwamen in het weekend aan, dus pas maandag kon er besteld worden, maar dan zouden er woensdag twee nieuwe semi-tractieaccu's  zijn. Met aan de onderkant plus-min en plus-min. Dat werd dus vrijdag in de namiddag na veel bellen, maar met min-plus en min-plus aansluitingen. Voor een leek  niet zo begrijpelijk, maar nu moesten de al aanwezige accukabels vernieuwd worden. De mecanicien van de haven was met vakantie en het verwisselen van de accu's zou  gedaan worden door  de botenschilder! Ik waagde mijn rug niet aan de elk zeker 50 kg zware accu's. Het was warm en onder veel 'Punaise, Punaise' zijn de oude accu's van boord gehaald en de nieuwe op zijn plaats gezet. Maar nu nog het aansluiten. Het min-plusverhaal begreep hij niet zo en wilde alles gewoon aansluiten. Ik heb zijn responsable erbij gehaald. Die maakte een mooie tekening hoe hij het met de beschikbare accudraden wel kon doen door de accu's 180 graden te draaien. Dat gebeurde natuurlijk weer onder veel ''Punaise, Punaise'. Maar het is goed gekomen, alles werkt weer goed! Als een Fransman 'Punaise' zegt, bedoelt hij geen punaise, maar is dat een net woord voor als wij een drieletter woord zouden bezigen, beginnend met een K en eindigend op een t! Volgens het woordenboek betekent Punaise zoiets als "Verdulleme"! Het bleef een keurige man en hij kon werken.


HET EUROPEES PARLEMENT

We zijn in Straatsburg en wij wilden wel eens zien waar onze Europarlementariers af en toe aanwezig zijn. Om de veertien dagen zijn zij afwisselend in Brussel of Straatsburg, terwijl de administratie van dit alles wordt bijgehouden in Luxemburg, wat niet bij iedereen bekend is. Dit triootje kost ons allemaal bijna 300 miljoen per jaar. En heeft zeker ook bijgedragen tot de Brexit. Van al die miljoenen voor het steeds verhuizen kan je natuurlijk ook leuke andere dingen doen voor de gemeenschap. Je mag de binnenplaats van het imposante gebouw bezoeken na een grondige 'Schipholcheck". Behalve de bewaking  was er niemand, zomerreces van twee maanden natuurlijk! Alle vlaggen van onze Europese gemeenschap hingen vóór de ingang, met de Franse vlag halfstok, na Nice. Als wij een paar dagen later met onze boot langs varen, ook de Duitse, na de aanslag een paar dagen later.


CROQUE MONSIEUR

Josja komt aan boord in Straatsburg en we varen met haar verder op het Canal de Marne au Rhin. En het is zo langzamerhand  een goede gewoonte om met haar als lunch een keer een croque monsieur te nuttigen. Dat deden wij nu in Saverne. Vorig jaar in Dijon was die uitmuntend, nu veel minder. Maar het uitzicht op het vroegere Bisschoppelijke paleis in Saverne met op één van de schoorstenen een ooievaarsnest, we zijn in de Elsas, vergoedde veel. Trouwens het was ook te warm om zelf een broodje te smeren. Al die jaren als Josja aan boord komt loopt de temperatuur ernstig op, want zij neemt altijd mooi weer mee. Ook nu weer :ja hoor bijna een 'canicule'!

zondag 28 augustus 2016

2016-8-28


BREISSACH REVISITED

Precies tien jaar geleden was ik hier om de Gairloch te bekijken en misschien te kopen. Elsbeth en ik hadden samen net een vakantie in Nederland achter de rug met onze salonboot de Oriënt. De week erop vloog Elsbeth met zus Hanneke naar China om Noortje op te halen na nog twee weken met haar door China gereisd te hebben. Ik had op internet de Gairloch gevonden, die te koop was. Ik vloog naar Bazel en heb vanuit Breissach op zondagochtend Elsbeth gebeld dat ik de boot wilde kopen. Zij fietste toen in tropische temperaturen op de Chinese muur en was zo moe en verhit dat zij alles goed vond. Tja en zo varen wij nu nog steeds op deze Broom Continental uit 1972. Uit het feit dat wij sindsdien meerdere maanden per jaar op de Gairloch door Europa varen kan je opmaken dat ik toen een goede keus gemaakt heb. Weer terug in Breissach na vertrek van Noortje en Robbie heb ik het adres van de vorige eigenaar gevonden en hem gebeld.
Hij kwam dezelfde middag op bezoek, het ging goed met hem en het was 'Eine herzliche Begegnung' met Ivo Mansmann, de vroegere eigenaar, de Gairloch en zijn huidige bemanning. Liggend op dezelfde plaats in dezelfde haven én precies tien jaar geleden dat ik besloot tot de koop van de Gairloch.


QUATORZE JUILLET

In Straatsburg aangekomen adviseerde de sluismeester ons om direct na de sluis op het ponton van de Halte Nautique af te meren want dan konden wij het vuurwerk zeer goed zien. Per fiets maakten wij in de middag een korte tochtje door de stad. Terug gekomen bij de boot bleek het parkje, waar de boot lag met hekken afgezet te zijn en er liepen een vijftal beveiligers rond.
Veiliger konden we niet liggen want zij bleven tot 2 uur 's-nachts om ook over ons waken. Geamuseerd zagen we vanaf het achterdek het hele gedoe aan. Aan de overkant kwamen busjes van de politie en de ME te staan Een  brug werd door het militairen afgezet en de trams mochten niet meer bij de halte op de brug stoppen. Er verschenen de uren erna, ambulances, nog meer politie, de brandweer,hulpverleners te water, duikers en uiteindelijk de Gendarmerie National oftewel de waterpolitie. We herkenden hun uniform inmiddels maar al te goed. Met een pak papier in de hand, waar in zou staan dat wij ons bevonden in de 'Zone de Securité', vastgesteld door de prefect én de VNF nota bene, die ons naar het ponton hadden verwezen en dat wij daar niet mochten liggen... Tegenstribbelen hielp niet, zij begeleidden ons naar de andere kant van het vuurwerkterrein verder op langs het kanaal. Daar lagen wat bootjes en op de kade waren duizenden mensen. Het lukte mij om tussen de bootjes af te meren, onder applaus van de mensen op de kant. Ook het bootje van de waterpolitie kwam langs en vond dat ik très profesionnel had afgemeerd en zei dat ik na het vuurwerk weer naar de Halte Nautique terug mocht. Prettig zitten kijken was het niet echt met honderden mensen èn kinderen achter je. Het viel ons op dat er zoveel baby's en kinderen aanwezig waren, hoe kun je zulke kleintjes aan de mensenmassa en herrie blootstellen. Het vuurwerk van 50.000 euro, zo las ik de volgende dag, was oog en oor verblindend. Achter ons was een smalle loopbrug. Van beide kanten probeerden mensen na afloop de overkant te bereiken. Dat heeft uren geduurd. In het gedrang vielen er een paar mensen flauw, de ambulance medewerkers kregen het nog druk. Onder de brug ontstond een spontaan feestje van een aantal gillende pubers met een vervelend muziekje uit een smartphone. Gelukkig kwam daar rond één uur een voortijdig eind aan toen er een enorme regenbui losbarstte. En toen lazen wij het bericht over het drama in Nice. Echt, het had hier ook met de mensenmassa op de kade kunnen gebeuren en op de bijna stilstaande massa op de loopbrug... Één gek is genoeg, ondanks de vele bewaking die wij gezien hebben.


 MET HET TREINTJE DOOR STRAATSBURG

Van ons korte fietstochtje op de 14e juli hadden wij de indruk gekregen, dat Straatsburg een zeer mooie stad is. Met als historisch hart het Grande Île, omringd door de rivier de Île en het Canal de Île.
Dit staat niet voor niets op de werelderfgoedlijst van de Unesco. En dat trekt veel toeristen. Om een snelle indruk te krijgen van een stad maken wij soms een kort toertje met een toeristentreintje. Dat lukte hier niet, geen plaats meer en dan maar op de fiets achter het bomvolle treintje aan. Voordeel is dat die alle andere toeristen te voet opzij dringt en je word zo achteraan rustig rondgeleid door de hoogtepunten van de stad. Langs de kathedraal met één toren, die wel 142 meter hoog is. Tot de 19e eeuw de hoogste plek van de christenheid. En langs het Petite France, met de vakwerkhuizen met hoge schuine daken en bebloemde balkons. En het ritje is nog gratis ook! Echt op zijn Hollands sightseeing, op de fiets! Halverwege sloten ook een paar Franse fietsers zich bij ons aan. Bonne idée monsieur...

zondag 21 augustus 2016

2016-8-21


DUITSLAND - FRANKRIJK

Het EK voetbal hebben wij natuurlijk ook gevolgd. Op de avond dat Noortje en Robbie zouden komen was het grote treffen tussen Duitsland en Frankrijk. Zij zouden rond 21.00 uur aankomen, tijdstip van het grote treffen. Naast de haven was het 'Rhein-restaurant am Rhein'. Zij hadden buiten maar liefst 3 grote TV-schermen geïnstalleerd. Om een goede tafel te bemachtigen zaten wij al om acht uur bij een tafel met goed zicht op een TV, uiteraard aan het bier! Temidden van met Duitse vlaggen beschilderde gezichten, maar er waren ook enkele Franse fans! Het restaurant is ook geliefd bij de overburen van de Rijn. Bij elk Frans doelpunt werd het stil, maar aan de overkant van de Rijn, Frankrijk dus, hoorde je het gejuich. Onder het genot van 8 Schnitzels, in Duitsland krijg je er altijd twee pp met een hoop frites, hebben wij de nederlaag van het Heimatland mee gemaakt. Na afloop geen problemen tussen de Duitse en Franse fans. Iedereen droop af, wij ook, naar onze boot. Die ook veilig achter een slagboom en een toegangshek met code lag evenals de auto van Noor en Robbie. Aan de Franse overkant van de Rijn was het nog lang onrustig met toeterende auto's.


EEN KWALITEITSHEK VOOR DE DEFENDER

Robbie en Noortje gingen voor een korte vakantie wederom naar Frankrijk. Wij voeren op dat moment op de Rijn van Bazel richting Straatsburg. Robbie wilde alleen langskomen alleen als de auto veilig achter een slot en grendel kon staan. We vonden een tophaven in Breissach, waar wij alweer tien jaar geleden de Gairloch kochten. Daar werden we hartelijk ontvangen en men herkende de boot meteen, "ach, der alte Gairloch"! Om bij de haven te komen over land was er een slagboom én een hek met toegangscode. Beveiliging voldoende en verleid door het hek kwamen zij voor een tweede keer dit jaar aan boord. 


SCHWARZWALD

Wij zijn met Noortje en Robbie naar Colmar gevaren en de volgende dag via hetzelfde kanaal weer terug naar Breissach. De volgende dag was het zondag en erg warm en hebben wij per auto (met airco!) een tochtje gemaakt door het Schwarzwald. Ik was daar destijds toen ik de Gairloch kocht met de vorige eigenaar geweest. Hij heeft mij toen rondgeleid langs alle plekken, die voorkomen in de werken van Goethe. De verhalen kende ik nog wel, de plekken kon ik niet meer terugvinden. Op een terras met fraai uitzicht naar alle kanten hebben wij van een Schwarzwaldlunch genoten. Noortje koos voor Spätzli, die kende ze nog uit Berlijn...

zondag 14 augustus 2016

Amsterdam City Swim 2016


Lieve Allemaal,
Voor de 4de keer doe ik mee met de Amsterdam City Swim. Ik vind het nog steeds geen pretje om mee te doen, vooral de eerste 5 minuten! Maar ik doe het om mensen met ALS te steunen! Mochten jullie hen ook willen steunen, sponsor mij!
Liefs Fransje
https://www.amsterdamcityswim.nl/deelnemers/fransje-gorter/

dinsdag 9 augustus 2016

2016-8-9

BAZEL
Eenmaal op de Rijn zijn wij stroomopwaarts naar Bazel gevaren. Als je zo dichtbij bent laat je zo'n kans niet liggen. Veel vrachtvaart en in de buurt van de stad wordt de vaarweg smaller, dus nog meer stroming. Bij veel geladen tankers was een sleepboot nodig om ze door de stad te slepen. En een maand geleden stond het water door ook de vele regenval in Zwitserland zelfs twee meter hoger dan nu! Wij kropen een jachthaven 2 kilometer vóór de stad in. Dat was nog wel een klus met de forse stroming. Daarna keken we onze ogen uit naar wat ons aan boten passeerden, raceboten, watertaxi's, pontjes, tankers, containerschepen, vrachtschepen rijen dik en enorme cruiseschepen, samen goed voor meters hoge golven. Het centrum en de fraaie Altstadt was vanuit de jachthaven makkelijk te bereiken, fietsend langs het water en het oude havengebied. In afwachting van nieuwe bebouwing zijn er kunstenaarsateliers in containers en met sloophout gebouwde café s en restaurants gebouwd. Opgezet door oude hippies uit Berlin. Een zogenaamd 'Freiluftgebiet', waar de jongeren uit Bazel graag komen. Bazel is een indrukwekkend mooie keurige en  levendige stad. En waag het niet iets te doen wat verboden is! Wij fietsten nog al makkelijk tegen het verkeer in en op het voetpad... Meerdere malen zijn we door attente inwoners  terecht gewezen, dat mocht absoluut niet! Wij zijn onze Amsterdamse fietsmanieren nog steeds niet kwijt geraakt.
DE RIJN ALS ZWEMBAD
Dat kan in het zwembad 'Rheinbad-Breite. In de Rijn gebouwd kan je er zonnen, eten en als het te warm wordt beneden in een kooi in het Rijnwater afkoelen. Zonder badmeester, geen toezicht in dit zwembad. Als je goed kunt zwemmen ga je helemaal niet in de kooi, maar kan je ook op warme dagen langs de oever met de stroom mee zwemmen. Je kan je kleren in een waterdichte tas in de vorm van een vis stoppen, die je overal kan kopen en die je ook als een soort drijver kan gebruiken. Je moet wel letten op de grote boten en op de twee veerboten die vastzittend aan grote kabels over het water gespannen heen en weer varen. Als je te laat weer aan wal komt heb je wel kans om niet in Zwitserland, maar in Frankrijk of Duitsland aan land te komen. Paspoort ook meenemen in je tas! Wij kwamen op straat twee inwoners tegen in natte zwemkleding, die zich even later midden in de Rijn lieten meevoeren, kilometers ver. Een kwartier later kwamen wij ze op land in dezelfde badkleding weer tegen op weg voor een tweede ronde en spraken hen aan. Zij doen dit elke dag 2 keer. Het water was nu 19 graden en na de tweede keer nemen zij thuis een Kaffee mit Kuche en hun dag kan niet meer stuk.

ZWITSERSE FRANKEN

Na onze eerste fietstocht namen wij op een terrasje een kopje koffie en een biertje. Afrekenen: 9,40 Zwitserse Franken! Ongeveer 9 euro... En er was geen fout gemaakt. Wij wisten van vroeger dat Zwitserland al geen goedkoop vakantieland was. Maar in januari 2015 heeft Zwitserland zich losgekoppeld van de euro en is nu als vakantieland onbetaalbaar voor buitenlanders. Één Zwitserse Frank is iets minder dan 1 euro nu. Zelf verdienen ze in verhouding genoeg om hun hoofd boven water te houden met deze prijzen. En in Bazel, bij het drielandenpunt met Duitsland en Frankrijk gaat op zaterdag iedereen naar Duitsland om voor de hele week inkopen te doen. Voor de winkeliers in Bazel een ramp. In de jachthaven was geen internet en wifi-fon kon ik in Bazel nergens vinden. Dan blijft er nog één plek over! Ons kantoor, de Mac Donalds! Daar zou ook de prijs van een kleintje koffie vast minder zijn. Nee dus. De prijs in Frankrijk bij de Macdo voor een espresso is 1,30 euro. In Bazel had ook Macdo zich aangepast, 3,60  Zwitsers Franken!